Po incydencie mukdeńskim w 1931 roku zwolniony z aresztu i przyjęty ponownie do KMT. W listopadzie 1933 roku wraz z Chenem Mingshu, Jiang Guangnaiem i Cai Tingkaiem zbuntował się przeciwko władzy Czang Kaj-szeka. Stanął na czele powołanego w prowincji Fujian rządu rewolucyjnego, który rozpoczął rokowania z komunistami i nawoływał do walki przeciwko japońskiej agresji. Został ponownie wyrzucony z Kuomintangu, zaś po stłumieniu rebelii przez wojska rządowe w styczniu 1934 roku zbiegł do Hongkongu. Po wybuchu w 1937 roku wojny chińsko-japońskiej amnestiowany, powrócił do Chin i ponownie został przyjęty do KMT. Podczas wojny pracował w sztabie.
Po zakończeniu wojny z Japonią aktywnie krytykował politykę Czang Kaj-szeka, po opublikowaniu w 1947 roku krytycznego memoriału po raz trzeci usunięty z Kuomintangu, ponownie uciekł do Hongkongu. Na emigracji powołał w 1948 roku do życia Rewolucyjny Komitet Chińskiego Kuomintangu i został jego pierwszym przewodniczącym. Po zajęciu przez komunistów północnych Chin powrócił we wrześniu 1949 roku do Pekinu, gdzie został członkiem i jednym z wiceprzewodniczących Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin.