Janusz Żuławski h. Szeliga (ur. 17 grudnia 1885 w Młynnem, zm. 28 listopada 1937 w Wilnie) – major kawalerii Wojska Polskiego, taternik, pracownik Polskiego Radia, pisarz.
Życiorys Urodził się 17 grudnia 1885 w rodzinie Kazimierza i Józefy z Gosławskich. Uczęszczał do gimnazjów w Nowym Sączu i Bochni, Gimnazjum arcyksięcia Rudolfa w Drohobyczu i Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie w 1905 zdał egzamin maturalny. Podjął studia historyczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1906/1907 do 1911 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Do 1914 kontynuował studia medyczne na uczelniach w Pradze, Monachium i Lozannie.
Rozwijał pasję narciarza, alpinisty i taternika na przełomie pierwszej i drugiej dekady XX wieku. Wspinał się w Tatrach i Alpach. Wraz z bratem Jerzym 28 sierpnia 1909 dokonał pierwszego letniego wejścia na Przełączkę pod Kopą Popradzką i Smoczą Grań w Tatrach Wysokich. Wraz z Mariuszem Zaruskim w 1911 dokonał pierwszego zimowego wejścia na Rohacz Ostry i Rohacz Płaczliwy w Tatrach Zachodnich. W 1910 uczestniczył w wyprawie ratunkowej Klemensa Bachledy. Był jednym z pierwszych członków Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.