Piotr Ionowicz Baranow (ros. Пётр Ионович Баранов, ur. w Petersburgu, zm. 5 września 1933) – radziecki dowódca wojskowy, polityk.
Życiorys Urodzony w rodzinie robotniczej. L. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1977, s. 35Od 1912 członek SDPRR(b), 1915–1916 służył w rosyjskiej armii, 1916 za prowadzenie agitacji rewolucyjnej wśród żołnierzy aresztowany i skazany na 8 lat katorgi. Amnestionowany po rewolucji lutowej, we wrześniu 1917 był przewodniczącym Frontowego Oddziału Centralnego Komitetu Wykonawczego (CIK) Frontu Rumuńskiego, Floty Czarnomorskiej i obwodu odeskiego, od października 1917 członek Komitetu SDPRR(b) 8 Armii, przewodniczący Komitetu Rewolucyjnego 8 Armii. Od 1918 żołnierz Armii Czerwonej, dowódca 4 Armii Donieckiej, szef Sztabu Głównodowodzącego Siłami Zbrojnymi Południowych Republik, komisarz Sztabu 4 Armii i pomocnik szefa Wydziału Politycznego 4 Armii. Od 7 kwietnia do 6 maja 1919 członek Rady Wojskowo-Rewolucyjnej 8 Armii Frontu Południowego, potem członek Rady Wojskowo-Rewolucyjnej Południowej Grupy Frontu Wschodniego, od 15 sierpnia 1919 do 16 października 1920 szef Rady Wojskowo-Rewolucyjnej Frontu Turkiestańskiego, od 16 października 1919 do 27 września 1920 członek Rady Wojskowo-Rewolucyjnej Frontu Turkiestańskiego.