Został działaczem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, którego był kapelanem.
Pozostając katechetą szkoły wydziałowej męskiej w Sanoku w kwietniu 1917 zdał egzamin konkursowy na proboszczów.
Od 1918 był proboszczem w parafii św. Stanisława Biskupa w Nozdrzcu. W 1922 dobrowolnie zrezygnował z tej funkcji i został mianowany komendarzem w Medyce, gdzie był administratorem parafii, a po utworzeniu samodzielnej parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w 1927 został proboszczem. Przyczyniał się do rozwoju infrastruktury parafii, także w okolicach miejscowości. Działał społecznie. Wsparł utworzenie oddziału Akcji Katolickiej. Wsparł powstanie Domu Ludowego, popierał działalność Towarzystwa Szkoły Ludowej, działał w Towarzystwie Gospodarczym, Kółku Rolniczym, Kasie Stefczyka. Był zaangażowany w działalność patriotyczną.
W 1929 otrzymał przywilej noszenia rokiety i mantoletu (ponownie wyróżniony tym samym w 1933).