thumb|240px|Pałac klasycystyczny w Szelejewie Drugim|lewo mały|347x347px|Stanisław Karłowski - portret Kazimierza Pochwalskiego Stanisław Franciszek Józef Karłowski herbu Prawdzic (ur. 5 sierpnia 1879 w Grąbkowie, zm. 21 października 1939 w Gostyniu) – polski bankowiec, ziemianin, działacz gospodarczy, senator II Rzeczypospolitej III kadencji 1930–1935.
Życiorys Syn Leona (1845–1885, ziemianin) i Józefy z domu Budziszewskiej (1846–1927). Jego rodzeństwem byli: Pelagia (1870–1947), Roman (1873–1895), Anna (1877–1927).
Został absolwentem gimnazjum w Krotoszynie (dziś: I Liceum Ogólnokształcące im. Hugona Kołłątaja w Krotoszynie). W 1902 ukończył studia w Akademii Handlowej w Antwerpii. Praktykował w bankach w zachodniej Europie. Później pracował w Banku Krajowym we Lwowie. Od 1910 do 1917 był dyrektorem Banku Przemysłowego we Lwowie, od 1917 do 1920 dyrektor Banku Handlowego w Warszawie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zrealizował ideę założenia Związku Banków Polskich. Doradzał Ministrowi Skarbu odnośnie do reformy walutowej od 1919 do 1920. Pełnił funkcję pełnomocnika Rządu RP podczas rokowań w sprawie zawarcia traktatu handlowego z Niemcami. W latach 20. i 30. zasiadał we władzach spółki Siła i Światło. Ponadto w Centralnym Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa, Handlu i Finansów „Lewiatan”.