Po zbrojnym przejęciu władzy przez bolszewików od 9 listopada do 2 grudnia 1917 członek pierwszej Rady Komisarzy Ludowych – komisarz ludowy ds. aprowizacji. Zwolennik rządu koalicyjnego wszystkich rosyjskich partii socjalistycznych (bolszewików, mienszewików i eserowców), wobec oporu Lenina wobec tej koncepcji podał się 2 grudnia 1917 do dymisji ze składu Rady Komisarzy Ludowych (wraz z Aleksiejem Rykowem, Wiktorem Noginem i Władimirem Milutinem).
W początkach 1918 wyjechał na Syberię. W latach 1919–1920 był w czerwonych oddziałach partyzanckich na Syberii. W latach 1920–1928 członek Kolegium Ludowego Komisariatu Rolnictwa RFSRR. Od maja 1922 do 1928 zastępca ludowego komisarza rolnictwa RFSRR, w latach 1926–1930 dyrektor Międzynarodowego Instytutu Agrarnego, od marca 1928 do 1930 sekretarz generalny Międzynarodówki Chłopskiej (Krestinternu), w latach 1929–1935 redaktor Wydawnictwa , 1929–1935 redaktor pisma „Katorga i ssyłka”. Pismo zamknięto po likwidacji zarządzeniem KC WKP(b) Stowarzyszenia Byłych Katorżników Politycznych i Zesłańców 25 czerwca 1935 za działalność frakcyjnąRobert Conquest, Wielki Terror, Warszawa 1997, , s. 92. Równolegle i w tym samym trybie rozwiązano Stowarzyszenie Starych Bolszewików (tamże s. 91).