Młody myśliwy udał się na górę, gdzie mieszkał smok. Stał tam mały kościółek. Na ołtarzu były trzy pełne puchary, a napis głosił, że kto wypije ich zawartość, będzie najsilniejszy na świecie i zdoła podnieść miecz leżący pod progiem. Myśliwy odnalazł miecz, ale dopiero po wypiciu zawartości pucharów mógł go unieść. Z tym orężem ruszył na smoka.
W tym samym czasie na miejsce przybyła księżniczka w towarzystwie marszałka dworu. Miała zostać oddana smokowi. Myśliwy kazał księżniczce schować się w kościołku, a sam stanął do walki z bestią. Z pomocą zwierząt odniósł zwycięstwo i zabił smoka. Wdzięczna księżniczka podziękowała za ratunek. Rozdzieliła swój naszyjnik pomiędzy zwierzęta i myśliwego. Poinformowała swojego wybawcę, że zgodnie z wolą króla, ten, kto zabije smoka, może posiąść jej rękę. Myśliwy był tak zmęczony po walce, że natychmiast zasnął. Wraz z nim zasnęły jego zwierzęta.
Wtedy wyszedł marszałek dworu, który dotychczas był w ukryciu i uciął śpiącemu myśliwemu głowę. Grożąc księżniczce śmiercią zmusił ją, by świadczyła przed królem, że to marszałek zabił smoka. Królewna, bojąc się śmierci, przysięgła wszystko, czego żądał łotr.