Karol II Podiebradowicz, (, , ur. 15 kwietnia 1545 w Oleśnicy, zm. 28 stycznia 1617 tamże) – książę ziębicki i oleśnicki.

Życiorys Karol II był piątym dzieckiem Henryka II Pobiedradowicza, księcia ziębicko–oleśnickiego i Małgorzaty von Mecklenburg-Schwerin (1515–1559), córki księcia Meklemburgii Henryka V Zgodnego. Po śmierci ojca, w 1548, Karol II wraz z bratem Henrykiem III objął panowanie w bierutowskiej części księstwa oleśnickiego pod regencją stryja Joachima, biskupa brandenburskiego, za którego sprawą Karol II w latach 1561–1570 przebywał na dworze cesarskim Ferdynanda I i Maksymiliana II. Obracając się w kręgu dworu cesarskiego młody Karol zdobył doświadczenie dworskie, które predestynowało go później do wykonywania misji dyplomatycznych na rzecz Habsburgów; w 1587 cesarz Rudolf II wysłał Karola II na elekcję do Warszawy, na której jednym z kandydatów do tronu polskiego był Maksymilian III Habsburg. W 1568 Karol II wraz z bratem Henrykiem III kupili od swojego stryjecznego brata Karola Krzysztofa oleśnicką część księstwa oleśnickiego, a po jego śmierci, 17 marca 1569, obaj bracia weszli w posiadanie całego księstwa oleśnickiego.