Kopiowanie rękopisu ukończono najpóźniej około połowy XV wieku.
Na początku XVI wieku kodeks trafił z rąk Andrzeja Kościeleckiego, kasztelana wojnickiego i podskarbiego wielkiego koronnego, do Jana z Osieka, wikariusza krakowskiego. W XVII wieku rękopis był w posiadaniu Krzysztofa Massiniego, sekretarza króla Władysława IV. W pierwszej połowie XVIII wieku zakupił go biskup krakowski i kanclerz wielki koronny Andrzej Załuski. Załuski przekazał kodeks królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, prawdopodobnie dlatego, że Poniatowscy wywodzili swoją genealogię od Ciołków. W ten sposób rękopis przeszedł z Biblioteki Załuskich do Biblioteki Stanisława Augusta.
W 1796 roku Stanisław August, po abdykacji, wywiózł kodeks do Petersburga. Po jego śmierci w tamtejszej bibliotece umieszczono go w zbiorze „Archiwum Królestwa Polskiego”. Podczas rokowań ryskich w 1921 roku strona polska zażądała skutecznie od Rosjan zwrotu kodeksu, który po zawarciu pokoju został przewieziony do Warszawy. Tam wcielono go do zbiorów Biblioteki Narodowej – pierwotnie pod sygnaturą III 4001, zmienioną później na III 3001.