Został powołany do służby wojskowej w c. i k. armii, od 1913 do 1914 służył w 74 pułku piechoty Austro-Węgier. Podczas I wojny światowej służył na froncie serbsko-austriackim. Brał udział w bitwie pod Šabacem 6 listopada 1914. Został ranny i utracił wzrok (kula ze strony serbskiej trafiła go w głowę niszcząc gałki oczne). Od 1915 do 1917 kształcił się alfabetu Braille’a w Instytucie Wychowawczym Niewidomych Dzieci i pedagogiki na Uniwersytecie Wiedeńskim. W sierpniu 1915 awansowany do stopnia porucznika rezerwy. W 1916 ponownie został zmobilizowany do armii austriackiej. Od września 1917 był organizatorem Szkoły dla Ociemniałych Żołnierzy we Lwowie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1920 placówka szkolna została przeniesiona ze Lwowa do Krakowa. W 1921 Jan Silhan został awansowany do stopnia kapitana w korpusie oficerów administracyjnych dział sanitarny ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923 jako nadetatowy oficer sanitarno-administracyjny 6 batalionu sanitarnego we Lwowie pracował w Zakładzie Leczniczo-Protezowym dla Inwalidów we Lwowie. W 1922 powołał do życia Związek Ociemniałego Żołnierza „Spójnia” we Lwowie. Działał na rzecz niewidomych, w tym inspirował proces przyznawania im zagród. Został przeniesiony w stan spoczynku w 1926.