W grudniu 2011 al-Maliki oskarżył Tarika al-Haszimiego o sponsorowanie zamachów terrorystycznych w Iraku. Al-Haszimi zbiegł do Turcji; w Iraku został zaocznie skazany na śmierć. Na krótko w areszcie domowym znaleźli się również Salih al-Mutlak i Rafi al-Isawi. Iracki Ruch Narodowy ogłosił wówczas bojkot posiedzeń rządowych i prac parlamentu. Trwał on do lutego 2012, jednak nie przyniósł koalicji spodziewanych korzyści, tym bardziej, że część działaczy koalicji, na czele z przewodniczącym parlamentu Usamą an-Nudżajfim, nie zastosowała się do poleceń kierownictwa formacji.
W kwietniu 2012 z inicjatywy lidera Kurdów irackich Masuda Barzaniego w Irbilu miało miejsce spotkanie przywódców opozycji. Przywódcy Irackiego Ruchu Narodowego okazali się jednak niezdolni do skutecznego przeciwstawienia się al-Malikiemu, tym bardziej, że konflikty personalne występowały również między nimi. Od momentu wejścia do parlamentu Iracki Ruch Narodowy stopniowo słabł. W marcu 2011 koalicję opuściło ośmiu parlamentarzystów, którzy założyli własną partię. Koalicja ostatecznie rozpadła się w roku następnym.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Iracki Ruch Narodowy