Fort w Tarakanowie (Fort Zahorce, Fort Dubno) – carski fort zbudowany w latach 1873–1890 na Ukrainie na południe od wsi Tarakanów.
Historia Po III rozbiorze Polski, pod koniec XVIII wieku granica między cesarstwem rosyjskim a austriackim przebiegała przez Zbaraż – Brody – Beresteczko – Sokal. Celem obrony granic zachodnich rząd carski postanowił zbudować system fortyfikacji obronnych. W okolicy Dubna (3 km) do ochrony linii kolejowej Lwów – Kijów wzniesiono fortyfikacje, bardziej znane jako Fort Tarakanowski. Głównym ideologiem budowy kilku ufortyfikowanych obiektów stał się bohater obrony Sewastopola, inżynier wojskowy, fortyfikator adiutant Eduard Totleben. W 1873 r. na budowę fortu przeznaczono 66 mln rubli. Fort był intensywnie budowany w latach 70–80 XIX wieku. Oprócz kamienia i cegły stosowano w konstrukcji nowy wówczas materiał – beton. W 1890 r., fort odwiedził car Aleksander III z rodziną. Pierwszym sprawdzianem dla fortu była I wojna światowa. Fortyfikacja ucierpiała znacznie latem 1916 r., podczas ofensywy Brusiłowa. Armia austriacka straciła fort, a walkach zginęło 200 żołnierzy pochowanych w pobliżu twierdzy. W 1920 r., w czasie wojny polsko-bolszewickiej, oddziałom Budionnego nie udało się wyprzeć z fortu wojsk polskich.