Mundur oficerów piechoty składał się z pąsowej kurtki sukiennej z wyłogami i obszyciami różnego dla poszczególnych regimentów, białej kamizelki, białych spodni i kamaszy, czarnego kapelusza i trzewików. Guziki u mundurów oraz dystynkcje oficerskie były koloru złotego. W okresie od 1 maja do 31 października używano spodni czarnych, zakazano natomiast noszenia spodni płóciennych, które poprzednio były w użyciu. Mundury podoficerów i szeregowych były podobne do oficerskich. Nosili oni jednak zamiast kamaszy białe wełniane pończochy. Latem podoficerowie i szeregowi używali białych spodni płóciennych wydawanych w ramach munduru małego. Części umundurowania wydawano co roku, trzewiki co osiem miesięcy. Zarówno oficerowie, jak podoficerowie i szeregowi nosili harcapy przewiązane czarną wstążką. Noszono też pasy skórzane z mosiężnymi klamrami. Mundury szyto tylko w dwu wymiarach: „dużym” i „małym”. Czerwone płaszcze sukienne wydawano tylko po dwa dla kompanii na lat sześć, a służyć miały wyłącznie wartownikom w okresie od 15 października do 30 kwietnia. Pozostali żołnierze nawet zimą chodzili tylko w mundurach. Każdy żołnierz nosił tornister i patrontasz z czerwonej skóry.