7 grudnia 1944 Rădescu stanął na czele rządu, który próbował zapobiec sowietyzacji państwa rumuńskiego. Protesty organizowane przez partię komunistyczną przeciwko rządowi Nicolae Rădescu w lutym 1945 doprowadziły do śmierci 10 osób. Pod naciskiem Andrieja Wyszynskiego, wiceministra spraw zagranicznych ZSRR, który przybył osobiście do Bukaresztu, Rădescu ustąpił 1 marca 1945 z zajmowanego stanowiska. Po rezygnacji znalazł azyl w poselstwie Wielkiej Brytanii w Bukareszcie. Przekazany władzom rumuńskim pozostawał w areszcie domowym do czerwca 1946, kiedy opuścił kraj i udał się na Cypr. Po kilku miesiącach pobytu w Paryżu i Lizbonie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Tam organizował Rumuński Komitet Narodowy, dążąc do zjednoczenia polityków antykomunistycznych, działających na uchodźstwie. W 1950 opuścił Komitet i wspólnie z Grigore Gafencu i Nicolae Caranfilem tworzył Ligę Wolnych Rumunów (Liga Românilor Liberi).
Był żonaty (żona Gizela Ettinger). Zmarł w Nowym Jorku na gruźlicę i został pochowany na cmentarzu Calvary.