W 1938, po ukończeniu szkolenia w Naval War College objął stanowisko dyrektora działu planów wojennych i zastępcy szefa operacji morskich (Director of the War Plans Division and Assistant Chief of Naval Operations).
W 1940 został wysłany przez Roosevelta do Wielkiej Brytanii w charakterze obserwatora. Brał tam udział w rozmowach dyplomatycznych dotyczących włączenia (oficjalnie neutralnych) Stanów Zjednoczonych do wojny (ABC–1).
Po japońskim ataku na Pearl Harbor, 19 czerwca 1942 roku został dowódcą sił morskich Rejonu Południowego Pacyfiku (COMSOPAC). Jego nominacja była kontrowersyjna, admirał Chester Nimitz bowiem rekomendował na tę funkcję Williama Pye’a. W ramach tej funkcji nie wierzył w powodzenie operacji na Salomonach i rekomendował jej opóźnienie. Zazwyczaj przebywał w kwaterze głównej w Numei, mimo nacisków admirała Nimitza, jako dowódca teatru działań ani raz nie odwiedził marines broniących się na Guadalcanalu. Jego brak bojowego doświadczenia dowódczego, prowadził do niezdecydowania admirała, co skutkowało trudną sytuacją marines. W październiku 1942, z powodu swojego defetyzmu i złego stanu psychicznego, został zwolniony z funkcji przez adm. Nimitza i zastąpiony przez Williama Halseya.