Rzymski senat dał posłom samnickim niejednoznaczną odpowiedź, bowiem senatorowie nie chcieli przyznać, że nie sprawują faktycznej kontroli nad podległymi sobie ludami; bali się również, że nacisk na Latynów może ich ponownie skłócić z Rzymem. Argumentowali, że wprawdzie Kampanowie poddali się Rzymowi bezwarunkowo i muszą się mu podporządkować, jednak w traktatach z Latynami brak było klauzul uniemożliwiających im wypowiadania wojen, komu tylko zechcą.
Niezdecydowanie senatorów przysporzyło Rzymowi dalszych kłopotów, bowiem – wbrew ich intencjom – przedstawili Rzym jako państwo słabe i bez wpływu na formalnie podległych mu sąsiadów. W efekcie Kampanowie jednoznacznie zerwali więzy zależności łączące ich z Rzymem, osłabła też kontrola nad Latynami, którzy pod pretekstem gotowania się do kolejnej wojny samnickiej, planowali wspólnie z Kampanami uderzyć na swojego sprzymierzeńca. Wieść o tych planach dotarła do Rzymu i dla wszystkich w regionie stało się jasne, że kolejny konflikt jest nieunikniony. W ramach przygotowań do niego konsulowie wybrani na rok 341 p.n.e.