8 listopada 1918 został lekarzem przybocznym Józefa Piłsudskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pracował w służbach medycznych Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. Od maja do listopada 1919 pełnił funkcję komendanta szpitala zapasowego nr 2 w Warszawie. Brał udział w wojnie z bolszewikami. W sierpniu 1920 odznaczył się w kontrofensywie znad Wieprza, za co m.in. w roku następnym odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.

Był świadkiem na ślubie Józefa Piłsudskiego i Aleksandry Szczerbińskiej, który odbył się 25 października 1921 w Belwederze.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 26. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a jego oddziałem macierzystym była Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 1. W lutym 1924 został przesunięty w Szpitalu Okręgowym Nr VIII w Toruniu ze stanowiska starszego ordynatora na stanowisko komendanta szpitala, pozostając oficerem nadetatowym 8 batalionu sanitarnego. 27 października 1925, na własna prośbę został przeniesiony w stan spoczynku.