Michał Przywara (ur. 10 lutego 1886, zm. ?) – doktor praw, pułkownik audytor Wojska Polskiego.
Życiorys Ukończył studia prawnicze. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii fortecznej. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Fortecznej Nr 2.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 26 marca 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora Korpusu Sądowego, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.
1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Sądzie Załogi Toruń, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Oddział VI Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów sądowych. W latach 1923–1926 był kierownikiem Wojskowego Sądu Rejonowego Toruń. 3 maja 1926 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów sądowych.