Komizm sytuacji potęguje gra aktorska Cleese’a, którego centurion, zamiast spodziewanego przez widzów tonu wojskowego służbisty, operuje tonem, gestykulacją i doborem środków leksykalnych typowych dla nauczyciela. Znaczenie ma także fakt, że grany przez Chapmana Brian instynktownie wchodzi w rolę karconego ucznia, zwraca się do centuriona z pełnym szacunkiem, podczas gdy ten mówi do niego „chłopcze”. W eseju The Church of England’s «Life of Python» – or 'What the Bishop Saw („Żywot Pytona” kościoła anglikańskiego, albo „Co też biskup widział”) na temat recepcji Żywota Briana przez hierarchów kościelnych i osoby wierzące Richard Burridge, profesor King’s College i członek Synodu Generalnego Kościoła Anglii zauważa, że humor zawarty w scenie z Romanes eunt domus był o wiele łatwiej zrozumiały w latach 70. XX wieku. Jego zdaniem duże znaczenie dla zrozumienia humoru sytuacyjnego zawartego w dialogu między centurionem a Brianem ma fakt, że w latach 70. o wiele większy odsetek Brytyjczyków uczył się łaciny w szkole, powszechniejsza była także znajomość historii antycznej.