Apollo z Wejów – rzeźba z końca VI wieku p.n.e., przykład sztuki etruskiej z wpływem starożytnej sztuki greckiej. Należy do zbiorów Narodowego Muzeum Etruskiego w Rzymie.
Posąg Apolla został odkryty w 1916 roku przez włoskiego historyka sztuki Giulia Quirino Giglioli (1886–1957) na stanowisku archeologicznym w etruskim sanktuarium Portonaccio (Weje). Wykonana z polichromowanej terakoty rzeźba Apolla, boga w mitologii greckiej, mierzy około 1,80 m wysokości. Powstała w latach 510–500 p.n.e., została wyrzeźbiona w późnoarchaicznym stylu z okresu wpływów jońskich na sztukę etruską. Ze sztuki greckiej (na wzór kurosa) zaczerpnięto splecione włosy oraz szeroki uśmiech. Typowy dla sztuki etruskiej jest dynamizm zastygłych w ruchu postaci (Apollo naciera na przeciwnika) oraz wyraz twarzy i żywe gesty rąk.
Możliwe, że jej autorem jest Wulka, jedyny etruski artysta znany z imienia. Została wykonana przez oddzielne modelowanie ciała, głowy, rąk i nóg, które następnie złożono i wypalono w całości. Figurę pokrywała polichromia: czarne włosy, fioletowo-czerwona skóra, tunika i płaszcz w dwóch różnych odcieniach ochry. Ramiona zostały uszkodzone, prawe ramię było wyciągnięte do przodu i zgięte, lewe zwrócone ku ziemi i mogło dzierżyć łuk, jeden z atrybutów Apolla.