Aleksandr Pawłowicz Sieriebrowski (ros. Александр Павлович Серебровский, ur. 25 grudnia 1884 w Ufie, zm. 10 lutego 1938 w Kommunarce) – rosyjski rewolucjonista, bolszewik, radziecki polityk, działacz partyjny.
Życiorys Od 1899 związany z ruchem rewolucyjnym, 1902 podjął studia w Petersburskim Instytucie Technicznym, skąd wkrótce został wydalony za udział w zamieszkach studenckich. W październiku 1902 aresztowany, zwolniony pod nadzór policji, 1903 wstąpił do SDPRR, po rozłamie w partii bolszewik, 1906 powołany do służby we flocie, 1907 brał udział w powstaniu we Władywostoku, za co został aresztowany i skazany na 15 lat katorgi; w kwietniu 1908 karę zamieniono na służbę w batalionie karnym. Zbiegł i wyemigrował do Belgii, gdzie 1911 ukończył wyższą szkołę techniczną. Na emigracji poznał Lenina. Po powrocie do Rosji (1911) działał w ruchu rewolucyjnym w Niżnym Nowogrodzie, Moskwie i Rostowie, 1917 brał udział w rewolucji październikowej w Piotrogrodzie, jako dowódca kompanii Czerwonej Gwardii brał udział w zajęciu Pałacu Zimowego. Od listopada 1917 do 1918 członek Kolegium Ludowego Komisariatu Handlu RFSRR, od sierpnia 1919 zastępca przewodniczącego Nadzwyczajnej Komisji ds.