Styl, za który go podziwiano – zwięzłość i umiarkowanie – był niejako wymuszony przez ograniczone umiejętności.

Pierwszą wydaną publikacją był L’Année sabbatique (fr. całoroczny urlop przyznawany wykładowcom uniwersyteckim) zbiór 12 krótkich nowel. Kolejne dzieło Surclassement składało się już z 3 dłuższych opowiadań. Dla Garniera kolejnym krokiem miała być powieść, jednak wydawnictwo P.O.L. dla którego wówczas pisał, stwierdziło, że powinien pozostać przy nowelach. Dla młodego autora było to ogromne rozczarowanie. Ostatecznie, jego pierwsza powieść Le pain de la veille ukazała się nakładem wydawnictwa Entreligne. Jak przyznał Garnier, nie była dopracowana, ale miała w sobie ducha kolejnych powieści z gatunku noir.

Przygoda autora z literaturą młodzieżową rozpoczęła się przez przypadek, gdy wracając z Wenecji postanowił spisać swoje wspomnienia w formie opowiadania dla dzieci. Książka Chat comme moi natychmiast odniosła sukces. Garnier kontynuował pisanie dla młodszych czytelników, traktując je jako świetne ćwiczenie pisania zwięźle i interesująco.