Potyczka pod Żarnowcem – potyczka powstania styczniowego stoczona 20 lutego 1863 roku w okolicach wsi Żarnowiec. Walka toczyła się między oddziałkiem powstańczym pod dowództwem płk. Józefa Śmiechowskiego, a placówkami rosyjskimi. Starcie zakończyło się zwycięstwem powstańców.
Od końca stycznia 1863 roku w Ojcowie istniał powstańczy obóz pod dowództwem Apolinarego Kurowskiego. Rosjanie postanowili otoczyć i zniszczyć Polaków. 16 lutego z Miechowa ruszyła silna kolumna wojsk rosyjskich w kierunku Michałowic, aby odciąć powstańców od granicy austriackiej. Kurowski rozdzielił swój oddział. Kilkuset słabo uzbrojonych powstańców pod dowództwem Ignacego Dobrskiego wysłał do Wielkiej Wsi. Oddział ten znalazł się na drodze marszu kolumny rosyjskiej. Główne siły Kurowskiego uderzyły natomiast na Miechów i poniosły tam klęskę. Oddział Dobrskiego przenocował w Wielkiej Wsi, a następnie pośpiesznie wycofał się do Olkusza, gdzie dotarli w nocy. 18 lutego 1863 powstańcy dowiedzieli się o klęsce pod Miechowem. Dołączyli do nich rozbitkowie spod Miechowa. Całość licząca teraz około 500 ludzi (Zieliński podaje, że oddział ten liczył 200 ludzi) ruszyła przez Wolbrom w kierunku północno-wschodnim, wychodząc akurat na rosyjską kolumnę idącą spod Częstochowy. Pierwotny dowódca Ignacy Dobrski stwierdził, że już wszystko stracone i opuścił oddział.