Ukończył studia prawnicze. Po zakończeniu I wojny światowej w 1918 pełnił funkcję wicedyrektora kancelarii ministerstwa spraw zagranicznych w Azerbejdżannie. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924, jako oficer rezerwowy był przydzielony do 23 pułku ułanów w garnizonie Wilno. W 1934 jako podporucznik rezerwy kawalerii był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr III jako oficer reklamowany na 12 miesięcy i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto.
W okresie II Rzeczypospolitej był prawnikiem w Warszawie i wiceprokuratorem Sądu Okręgowego w Wilnie „za zasługi na polu administracji sądownictwa i wymiaru sprawiedliwości”..
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. W 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w ramach zbrodni katyńskiej dokonanej na terenach ukraińskichW opublikowanej w 1994 Ukraińskiej Liście Katyńskiej nie widnieje osoba pod nazwiskiem Konstanty Sulkiewicz: .