Edwin Stefan Płażek (ur. 14 czerwca 1898 w Wiedniu, zm. 25 listopada 1964 we Wrocławiu) – polski chemik, profesor zwyczajny.
Życiorys Był synem Edwina Teodora Płażka i Stefanii z domu Wesołowskiej. Brat Feliksa. Jako ochotnik zaciągnął się do Wojska Polskiego w 1918 i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zdemobilizowaniu zaczął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej dyplom inżyniera chemika uzyskał 24 czerwca 1924. W 1926 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1931 został habilitowany z zakresu chemii organicznej i jako zastępca profesora objął kierownictwo Katedry Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Lasowym Politechniki Lwowskiej
W grudniu 1936 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego chemii ogólnej, w 1939 Politechnika Lwowska wystąpiła z wnioskiem o przyznanie mu tytułu profesora zwyczajnego, wojna przerwała te starania.
U kresu II wojny światowej w styczniu 1945 został aresztowany przez sowietów i był skierowany do pracy przymusowej. W toku przesiedleń Polaków ze Lwowa osiadł we Wrocławiu. Został prorektorem Politechniki Wrocławskiej. W sierpniu 1946 dostaje nominację na profesora zwyczajnego. W 1948 obejmuje kierownictwo Katedry Chemii Organicznej Politechniki Wrocławskiej pozostając na tym stanowisku do śmierci.