Stefan Jarociński (ur. 16 sierpnia 1912 w Wielątkach k. Pułtuska, zm. 8 maja 1980 w Warszawie) – polski muzykolog, krytyk i publicysta muzyczny.
Życiorys Urodził się w ziemiańskiej rodzinie Witolda (1882–1960) i Anny z Zalewskich (1888–1912)http://wielcy.pl/wgm/?m=NG&t=PN&n=zi.1.91.a2. Był uczniem Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. W latach 1934–1939 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim oraz równolegle (od 1937) historię muzyki prowadzoną przez J. Pulikowskiego.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej w 1939 r. (obrona twierdzy Modlin), po której dostał się do niewoli niemieckiej i do końca wojny przebywał w Oflagu VII A Murnau. W obozie samodzielnie starał się kontynuować przerwane studia muzykologiczne (wspierany korespondencyjnie przez prof. L. Bronarskiego z Fryburga), a także prowadził odczyty z historii muzyki i redagował muzyczną gazetkę obozową.
Po wyzwoleniu obozu przez VII Armię amerykańską dostał się do Paryża, gdzie od 1945 do 1947 studiował filozofię i socjologię na Sorbonie (u P.M. Massona). Równocześnie znalazł się w kręgu muzycznym Nadii Boulanger i odbywał zajęcia muzyczne z wybitnym kompozytorem polskim Michałem Spisakiem. W Paryżu poznał też Michalinę z d. Nawrocką (1916–1967), z którą ożenił się po powrocie do kraju w 1947 r.