W 1908 zwyciężył w zawodach jazdy sztucznej (figurowej) dla uczniów lwowskich szkół średnich. Wkrótce potem został wicemistrzem Lwowa w tenisie w klasie II. W 1913 zdał maturę. W tym czasie legitymował się rekordami: 1,61 m w skoku wzwyż, 6,25 m w skoku w dal, 11,3 sek. w biegu na 100 metrów. Przed 1914 podjął studia architektury. Zdobył brązowy medal w mistrzostwach Austrii w dziesięcioboju. Był piłkarzem Pogoni Lwów grającym na pozycji prawego obrońcy. Jako piłkarz zyskał przydomek Crompton. Ukończył studia z tytułem inżyniera. Został członkiem korporacji akademickiej „Aquitania”. Przed 1913 był członkiem zarządu Lwowskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego.
Podczas I wojny światowej wcielony do armii austriackiej służył na froncie włoski, m.in. brał udział w bitwach pod Piave i Isonco. W sierpniu 1918 był najlepszym zawodnikiem meczu reprezentacji Lwowa przeciw Wiedniowi (2:1). Zagrał wówczas w zbyt małych butach, co spowodowało zakażenie (flegmona). W obliczu zagrożenia gangreną lekarze zasugerowali amputację stopy, jednak wobec sprzeciwu Tadeusza Kuchara, zastosowano kurację w postaci pojenia alkoholem, jako środkiem bakteriobójczym. Doszło do tego w czasie obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, a leczenie zakończyło się powodzeniem. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego.