W tym stopniu był dowódcą sekcji kurierów w dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego. Od 1 stycznia 1920 pełnił obowiązki kierownika uniwersytetu żołnierskiego 6 Armii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 w stopniu porucznika był oficerem oświatowym w 40 pułku piechoty. Za postawę wykazaną w czasie obrony Lwowa, 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w dowództwie 6 Armii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział naukowo-oświatowy. W latach 20. i na początku lat 30. był oficerem w kadrze Komendy Miasta Lwów. Był założycielem Podoficerskiego Teatru Świetlnego, powołanego 20 kwietnia 1923 w koszarach Gwardii przy ul. Kurkowej 12, co w opinii społeczności stanowiło datę początkową dla działania Domu Żołnierza Polskiego we Lwowie. W 1924 powołał sekcję podoficerską Domu Żołnierza, która została przekształcona wkrótce w Ogniwo Podoficerów Zawodowych Garnizonu Lwowskiego, pod protektoratem mjr. Zygmunta Cšadka. 12 kwietnia 1927 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 5. lokatą w korpusie oficerów administracyjnych, dział naukowo-oświatowy. Na przełomie lat 20./30.