Adam Borkiewicz twierdził, że w czasie nocnego przemarszu część polskich oddziałów zgubiła drogę, co nie znajduje jednak potwierdzenia w innych źródłach. O świcie 8 sierpnia kilka niemieckich czołgów zaatakowało ubezpieczenia wystawione przez 2 szwadron ułanów w rejonie Budy. Kawalerzyści, których uzbrojenie ograniczało się do broni strzeleckiej, musieli wycofać się na skraj lasu. Czołgi dotarły aż do Truskawia, gdzie zostały ostrzelane przez ułanów z 1 szwadronu. Niemcy nie kontynuowali ataku i zawrócili na pozycje wyjściowe.

Rozwiązanie batalionu „Dulki” Kapitan Stanisław Nowosad ps. „Dulka” był zawodowym oficerem WP. W okresie niemieckiej okupacji działał w strukturach AK na Lubelszczyźnie, a do Obwodu „Obroża” został przeniesiony na krótko przed wybuchem powstania warszawskiego. Stosunki pomiędzy „Dulką” a kpt. „Szymonem” od samego początku układały się nie najlepiej. Adam Borkiewicz twierdził, że „Dulka” boleśnie odczuł w szczególności decyzję „Szymona” o powierzeniu dowodzenia Pułkiem „Palmiry-Młociny” porucznikowi „Dolinie”.