Elżbieta Grabska-Wallis (ur. 19 stycznia 1931 w Warszawie, zm. 11 czerwca 2004 tamże) – polska historyk sztuki, doktor nauk historycznych.
Życiorys W latach 1948–53 studiowała na Uniwersytecie Warszawskim (dyplom jako magister filozofii w zakresie historii sztuki) oraz w Akademii Sztuk Pięknych (konserwacja malarstwa).
Była współorganizatorką wydarzeń artystycznych okresu „odwilży”: ”Ogólnopolskiej Wystawy Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale (1955) i wystawy Junge Generation (1956).
Pracowała w Instytucie Historii Sztuki UW od 1951 do 1981. W latach 1955–1956 była redaktorem działu plastyki „Przeglądu Kulturalnego”. W 1963 uzyskała doktorat nauk historycznych na podstawie rozprawy Apollinaire i teoretycy kubizmu w latach 1908-1918, opublikowanej w 1966 roku. W 1972 została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi. Od 1982 do 1992 roku pracowała w Instytucie Historii Sztuki KUL, m.in. prowadząc monograficzne wykłady o twórczości Brancusiego, Gauguina, Kandinsky’ego, Picassa.