W latach 2007–2010 jako profesor wizytujący i polski kierownik polsko-japońskiego projektu badawczego, współpracowała z Osaka City University i Uniwersytetem w Chibie. Była założycielką i przez 10 lat prezesem Stowarzyszenia Miłośników Witraży Ars Vitrea Polona. Jest członkiem Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych (ICOMOS), wchodzi w skład zarządu Komisji Krajobrazu Kulturowego Polskiego Towarzystwa Geograficznego oraz jest członkiem Komisji Urbanistyki i Architektury Oddziału PAN w Krakowie.
Praca naukowa i dorobek projektowy Pawłowska jest autorką ok. 150 publikacji naukowych i 7 książek. W początkowym okresie jej prace koncentrowały się wokół zagadnień architektury krajobrazu, w tym różnych form jego ochrony i kształtowania. Była m.in. głównym projektantem Żywieckiego Parku Krajobrazowego, który został założony w 1986. Kolejnym przedmiotem jej zainteresowań była idea swojskości w architekturze, która była tematem jej rozprawy habilitacyjnej (2001). Począwszy od 2000 r. podstawowym kierunkiem jej pracy jest tworzenie polskiego modelu partycypacji społecznej w gospodarce przestrzennej. Temu tematowi poświęciła liczne publikacje, w tym książkę pt. Przeciwdziałanie konfliktom wokół ochrony i kształtowania krajobrazu (2008) oraz prowadzony przez nią projekt badawczy zakończony publikacją zbiorową pt.