Jefim Adrianowicz (Andrianowicz) Babuszkin (ros. Ефим Адрианович (Андрианович) Бабушкин, ur. 26 grudnia 1880 we wsi Niżnaja Tojma w gubernia wiackiej, zm. 31 lipca 1927 w Jessentukach) – rosyjski rewolucjonista.
Życiorys Od 1891 pracował w bibliotece w Głazowie, a od 1899 w warsztatach kolejowych w PermieL. Bazylow, J. Sobczak, Encyklopedia rewolucji październikowej, Wiedza Powszechna, Warszawa 1977, s. 32., 1900 związał się z ruchem socjaldemokratycznym. Od 1902 członek SDPRR, działał w Baku, skąd 1904 na polecenie Zakaukaskiego Komitetu SDPRR wyjechał za granicę, 1904-1905 był członkiem i sekretarzem klubu bolszewików w Paryżu, gdzie 19 listopada 1904 poznał Lenina. Zajmował się przewożeniem rewolucyjnej literatury, 1905 aresztowany na granicy z Rosją podczas próby powrotu, skazany na zesłanie, zbiegł. Od listopada 1905 prowadził działalność rewolucyjną m.in. w Petersburgu, Niżnym Nowogrodzie, Makariewie i Moskwie, ponownie aresztowany i w styczniu 1910 skazany na zesłanie do Ust´-Kut w guberni irkuckiej, skąd nielegalnie przeniósł się do Irkucka, gdzie wraz z Pawłem Postyszewem prowadził aktywną propagandę rewolucyjną. W lutym 1917 udał się do Władywostoku, gdzie prowadził działalność rewolucyjną, później pracował w Iżewsku, gdzie był sekretarzem jaczejki bolszewickiej w fabryce broni.