Dorosłych zabijał, ale darował życie ich dzieciom, które wychowywał po swojemu tworząc z nich wspólnotę będącą zalążkiem narodu Syngalezów. Z czasem opanowali oni całą wyspę. W opowieściach dźataki Widźaja występuje jako Sinhala książę-kupiec, syn lwa (syng. sinha), który udał się w podróż poszukując skarbów. Jego statek rozbił się u wybrzeży wyspy Ratnadipa. Księcia i 500 rozbitków uratowała piękna księżniczka ze swym orszakiem, która przedstawiła się i swe towarzyszki jako wdowy kupców wcześniej odwiedzających wyspę, aczkolwiek była złym demonem. Księżniczka demonów uwiodła i poślubiła księcia, który później jej naturę rozpoznał. Dlatego uciekł do ojczyzny wraz z 250 towarzyszami na latającym, czarodziejskim koniu zwanym Walahassa. Ale przywódczyni demonów udała się we ślad za zbiegami i przedstawiła się królowi Simha, ojcu zbiegłego księcia, jako skrzywdzona i porzucona małżonka jego syna. Król udzielił jej schronienia, ale ona go zjadła razem z całą rodziną – z wyjątkiem księcia, po czym powróciła na swoją wyspę.