W przypadku szczerków mocnych warstwa piasku na glinie nie pochodzi z wietrzenia lub „spiaszczenia gliny” (przez proces płowienia lub bielicowania), lecz jest to piasek aluwialny lub fluwioglacjalny akumulowany na warstwie gliny.
Szczerki lekkie (za podziałem Miklaszewskiego) pod względem przydatności rolniczej są to gleby średnie, całkiem dobrze się sprawdzające jako gleby żytnio-ziemniaczane. Są łatwe w uprawie, czynne, ciepłe, lecz ze względu na znaczną przepuszczalność, by zatrzymać wodę dla roślin wymagają nawożenia materią organiczną lub składnikami koloidalnymi (glinowanie, marglowanie). Urodzajność zależy od składu mineralogicznego piasku (im więcej skaleni w stosunku do kwarcu tym lepiej). Szczerki mocne (o ile nie leżą na glinie nieprzepuszczalnej, co powoduje że stają się zbyt mokre) są to dobre gleby pszenno-buraczane, szczególnie jeżeli glina zawiera znaczne ilości składników pokarmowych.