Wartość stałej jest zależna od długości tekstu. Równanie ma zastosowanie przede wszystkim do tekstów o średniej długości. W dziełach krótkich tekst jest z oczywistych względów bardziej zróżnicowany, natomiast w tekstach długich mniej, co wpływa na wartość stałej.
Rozkład teoretyczny a rozkład empiryczny Rozkład Zipfa stosowany jest jako wzorzec niewystępujący w praktyce w sposób idealny. Informuje on o rozkładzie teoretycznym wyrazów w tekście. Dane pochodzące z konkretnego tekstu lub zbioru tekstu tworzą rozkład empiryczny. Porównanie obu rozkładów pozwala na ocenę stylu autora lub autorów. Im większa jest różnica między rozkładem teoretycznym a empirycznym, tym styl autora jest bardziej niezrozumiały. Gdy odchylenia są minimalne, styl zbliża się do doskonałości.
Na przykład gdy w danym tekście 100. wyraz został użyty 314 razy, czyli z kolei 200. wyraz został użyty 158 razy to odchylenie od normy stylistycznej między setnym a dwusetnym wyrazem – zgodnie z prawem Estoupfa-Zipfa – wynosi około 0,008%.