Zenon Bosak-Pakowski, ps. „Bosak” (ur. 22 stycznia 1890 w Radomiu, zm. 1940 w Charkowie) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Felicji z Terpińskich, urodzony 22 stycznia 1890 w Radomiu. Był bratem Kazimierza (1897–1940), kapitana piechoty, oficera Komendy Rejonu Uzupełnień Sambor, również straconego w Charkowie.
W 1911 roku ukończył siedmioletnią szkołę w Będzinie. W latach 1913–1914 ukończył Szkołę Podoficerską Związku Strzeleckiego. Od sierpnia 1914 roku służył w Legionach Polskich. Dowodził plutonem w 12 kompanii 2 pułku piechoty. W maju 1915 roku został przeniesiony do 4 pułku piechoty. Awansował kolejno na chorążego piechoty – 29 września 1914 roku, podporucznika piechoty – 18 stycznia 1915 roku i porucznika prowiantowego – 1 listopada 1916 roku. 19 lipca 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został zwolniony z Legionów Polskich.