W Polsce – podobnie jak w Austrii i Niemczech – została z dniem 25.12.2014 r. implementowana do przepisów Kodeksu cywilnego o rękojmi za wady rzeczy sprzedanej (wcześniej jej transpozycje zawierała odrębna ustawa). Tym samym wymogi dyrektywy zostały tu dobrowolnie rozciągnięte również na obrót obustronnie profesjonalny i powszechny, co nie było jednak konieczne dla prawidłowej implementacji dyrektywy.
Na polskich sądach spoczywał obowiązek prounijnej wykładni tych przepisów, tak by maksymalnie zbliżyć ich brzmienie do celów i postanowień dyrektywy. Z uwagi jednak na znaczne rozbieżności między obecnymi przepisami Kodeksu cywilnego, które zachowują dotychczasową nomenklaturę, a postanowieniami dyrektywy przeprowadzenie tego rodzaju wykładni mogło okazać się niewykonalne. Istniało także ryzyko konieczności odmiennego interpretowania tych samych przepisów o rękojmi za wady rzeczy sprzedanej w zależności od rodzaju obrotu: konsumencki (wtedy zachodził obowiązek ich wykładni w zgodzie z dyrektywą), czy obustronnie profesjonalnym lub powszechnym (wtedy takiego obowiązku nie było).