Od początku XX w. Rynek stał się także komunikacyjnym centrum miasta. W 1910 r. rada miejska przyznała Maciejowi Prus-Niewiadomskiemu, jako pierwszemu w mieście, koncesję "na peryodyczny przewóz automobilem omnibusowym w gminie miasta Bochni". W okresie międzywojennym ruszyły z Rynku pierwsze omnibusy do Krakowa, Przemyśla i Lwowa, jednak ciągle większość udających się do tych miast wybierała kolej. W latach 40. i 50 XX w. znacznie zwiększyła się liczba połączeń autobusowych, łączących Bochnię z innymi miastami. W związku z tym część placu rynkowego przeznaczono na dworzec autobusowy, istniejący aż do 1981 r..
W latach 1963–1964 przeprowadzono generalny remont Rynku. W jego ramach dokonano niwelacji terenu, likwidując charakterystyczną do tej pory pochyłość placu, a także zmieniono nawierzchnię płyty rynkowej, zastępując bruk granitową kostką i płytami piaskowca. Projektantem przebudowy było Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego w Krakowie, zaś wykonawcą Krakowskie Przedsiębiorstwo Robót Inżynieryjnych Nr 2 Nowa Huta. Uroczyste otwarcie Rynku odbyło się 22 lipca 1964 r. w ramach miejskich obchodów 20. rocznicy wydania manifestu PKWN.
Z Rynku wychodzi 8 ulic: Kazimierza Wielkiego, Sądecka, Tadeusza Kościuszki, Solna, Wąska, Szewska, Wolnica i plac św.