Tło polityczne Rządy Uelde Syllasje przypadły w okresie rozbicia dzielnicowego Etiopii, zwanego zemene mesafynt, czyli "epoki książąt", trwającej od 1769 do 1853, kiedy to realną władzę jako regenci sprawowali ambitni możnowładcy, najczęściej noszący tytuł rasa. Cesarze byli marionetkowi i wypełniali wolę swoich zwierzchników. Wielu możnowładców zaczęło korzystać z usług uczonych duchownych, którzy w oparciu o święte księgi, starali się uzasadnić ich prawo do władzy poprzez odpowiednie interpretacje tych ksiąg.
Walka o władzę nad Indertą Brytyjski podróżnik Nathaniel Pearce opisał walkę podczas której Uelde Syllasje miał własnoręcznie zabić nasłanych na niego, dwóch wysłanników rasa Mikaela Syula. Ras Mikael był pod wrażeniem tego odważnego czynu i chciał zawrzeć pokój z Syllasje, jednak ten pamiętając, że ras zabił swojego własnego ojca, nie ufał mu i wolał udać się na wygnanie u plemienia Uello Oromo, a następnie w Godżamie, aż do śmierci rasa Mikaela. Uelde Gabriel, wnuk Mikaela Syula próbował pokonać Uelde Syllasje, gdy przybył do miesta Uegera, ale według Pearce'a po dwudziestu dniach nieudanego oblężenia, Gabriel zawarł z nim pokój i ogłosił go balgaddą, czyli zarządcą regionów gdzie wydobywano sól.