18 listopada 1921 ówczesny szef Sztabu Generalnego generał porucznik Władysław Sikorski sporządził wniosek na odznaczenie majora Miniewskiego orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: „jako szef Oddziału Operacyjnego Dowództwa 2 Armii przyczynił się wybitną i istotną współpracą do opracowania planu bojowego, który spowodował ostateczne powodzenie naszych sił w czasie odrzucenia bolszewików poza granicę Państwa w roku 1920”.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 31. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 16 września 1922, po pomyślnym ukończeniu studiów, minister spraw wojskowych przyznał mu „pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” i przydzielił do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko asystenta. Po niespełna miesiącu (16 października) został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego na stanowisko Wojskowego Komisarza Łączności (Wojskowego Komisarza Telegrafów i Telefonów), pozostając oficerem nadetatowym 5 pułku saperów w Krakowie. W maju 1927 został przeniesiony do 6 pułku saperów w Przemyślu na stanowisko dowódcy pułku. Wiosną 1929, po rozformowaniu pułku, został oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku. W 1933 mieszkał w Warszawie przy ul.