Zygmunt Golonka (ur. 2 sierpnia 1888 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. 14 kwietnia 1967 we Wrocławiu) – polski profesor nauk rolniczych, specjalista w dziedzinie łąkarstwa.
Życiorys W 1908 uzyskał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, w 1911 ukończył naukę i został asystentem w Zakładzie Doświadczalnym w Mydlnikach. Po wybuchu I wojny światowej przerwał pracę naukową i wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich ps. „Malinowski”. Po rozwiązaniu Legionów został uwięziony przez Austriaków. Po 1918 służył w Wojsku Polskim. Do rezerwy przeszedł w 1921 i zamieszkał we Lwowie. Uzyskał pracę jako asystent w Stacji Chemiczno-Rolniczej Politechniki Lwowskiej w Dublanach i był tam zatrudniony przez dwa lata, a następnie przeniósł się na podobne stanowisko w Zakładzie Uprawy i Nawożenia Roli Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW) w Skierniewicach. W 1928 przedstawił pracę Łąki i pastwiska południowo-wschodniej części dorzecza Bzury i uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, rok później powrócił do Lwowa, gdzie został zastępcą profesora rolnictwa na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej. Wykładał tam do 1933, a następnie przeprowadził się do Warszawy i otrzymał etat starszego asystenta w SGGW.