Poza tym przekazuje informację osobie upoważnionej przez tego pacjenta do informacji bądź też jego przedstawiciela ustawowego, jeśli takowy istnieje.
Zatajenie informacji musi być wyrazem troski o chorego. Niekiedy wręcz przywilej terapeutyczny określa się mianem zasady troski. Określenie takie zwraca uwagę, że to pacjent jest w centrum uwagi, a nie lekarz, korzystający ze swoich "przywilejów" w relacji z chorym. Jest on zobowiązany do troszczenia się o chorego i zazwyczaj troska ta będzie wyrażała się w informowaniu chorego, ale niekiedy w zachowaniu przed nim części informacji.
W okresie medycyny kodeksowej istniały natomiast regulacje nakazujące zatajanie przed chorym prawdy o niekorzystnym rokowaniu. Obecnie uważa się, że nadużywały one przywileju terapeutycznego, starając się w pewien sposób zanegować nieuchronną śmierć i wzmagając lęk przed nią. Również w czasach współczesnych nadużywanie przywileju terapeutycznego obniża jakość relacji lekarz–pacjent, nie pozwalając na pełne zaufanie, określane jako dobro otwierające pacjenta na lekarza w etyce dialogu Levinasa.