7 pułk pontonowy (7 ppont) – oddział Wojsk Inżynieryjnych Sił Zbrojnych PRL.
Historia pułku 7 pułk pontonowy został sformowany na podstawie rozkazu Nr 0043/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 1951 roku, w Płocku, według etatu Nr 13/36 ciężkiego pułku pontonowego z 23 marca 1951 roku o stanie 800 wojskowych (83 oficerów, 186 podoficerów i 531 szeregowców) oraz 34 pracowników cywilnych. Pułk został zorganizowany na bazie dwóch kompanii pontonowych i plutonu technicznego, wydzielonych ze składu 1 pułku pontonowego w Brzegu i 3 pułku pontonowego we Włocławku.
Podstawowym wyposażeniem oddziału była ½ ciężkiego specjalnego parku pontonowego PS-19 (ros. специальный парк понтонный тяжелый СП-19), który był konstrukcją wprowadzoną w 1939 roku do Armii Radzieckiej.
Na podstawie rozkazu Nr 0087/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 grudnia 1952 roku jednostka została przeformowana, w terminie do 20 stycznia 1953 roku, na etat Nr 13/45 zmotoryzowanego pułku pontonowego i przemianowana na 7 Zmotoryzowany Pułk Pontonowy. Stan osobowy pułku został zredukowany o 49% i liczył 407 żołnierzy.