Sukcesy i wygaśnięcie ruchu thumb|300px|Prezydent Lyndon B. Johnson w rozmowie z liderami ruchu: Martinem Lutherem Kingiem, Whitneyem Youngiem i Jamesem Farmerem (styczeń 1964) Desegregacja szkolnictwa postępowała wolno i w 1964 (10 lat po wyroku w sprawie Brown v. Board of Education) jedynie 2% Afroamerykanów na Południu uczęszczało do szkół integracyjnych. Również prawa wyborcze Afroamerykanów, pomimo dwóch ustaw z 1957 i 1960, były często efektywnie ograniczane na Południu.
Akcje ruchu okazały się skuteczne w zakresie desegregacji w środkach transportu publicznego. Zasadniczą zmianę przyniosły reformy zapoczątkowane przez prezydenta Johna F. Kennedy’ego, a kontynuowane przez Lyndona Johnsona (1963–1964), którzy przyjęli zasadnicze punktu programu ruchu, w szczególności w zakresie zniesienia segregacji w szkolnictwie i miejscach publicznych oraz w realizacji praw wyborczych Afroamerykanów. Zwieńczeniem tych reform była ustawa o prawach obywatelskich z 1964 (Civil Rights Act of 1964), traktowana jako realizacja postulatów ruchu. Po jej ustanowieniu ruch stracił na dynamice;