Gmina posiadała niezbędną do funkcjonowania infrastrukturę, a więc własny cmentarz, synagogę i łaźnię rytualną. W 1887 wybrano na urząd rabina Izraela Schreibera – kupca pochodzącego z Sanoka. ogólna liczba ludności Jordanowa w 1921 wynosiła 1486 osób (669 mężczyzn, 817 kobiet), w tym ludności żydowskiej – 238 osób, co stanowiło 16% populacji miasta. Mimo iż Jordanów, będący w grupie trzech, pobliskich miast (Maków Podhalański i Rabka) posiadał największy udział procentowy ludności żydowskiej (w roku 1921 było to 16% populacji, to w województwie krakowskim znajdował się w najszerzej reprezentowanej grupie o najniższym odsetku mieszkańców wyznania mojżeszowego, nieprzekraczającego ¼ ogółu mieszkańców. W oparciu o zachowaną dokumentację, wiemy, że liczba Żydów, zamieszkujących teren miasta przed wojną wynosiła 354 osoby.
W przeważającej większości Żydzi żyli dość skromnie, byli też i tacy, którzy z czasem wypracowali bardzo mocne podstawy bytu. Księga Adresowa Polski (wraz z w.m. Gdańskiem) dla Handlu, Przemysłu, Rzemiosła i Rolnictwa z roku 1928 wyszczególnia na terenie miasta najważniejsze usługi świadczone dla ludności. Obok polskich dominują nazwiska żydowskie. W wymiarze ekonomicznym wielu przedsiębiorców należało do elity finansowej miasta.