Bezpośrednio nawiązuje się do tematu w zakończeniu wstępu. Zamknięcie wstępu powinno pozostawać w harmonii z początkiem narracji. Kwintylian ujął tę zasadę w następującym twierdzeniu: Nasz zamiar winien być wskazany przy końcu wstępu, tak jednak, aby przejście do narracji następowało łagodnie i bez trudu.
Struktura wstępu Pozyskanie przychylności Topos dedykacyjny Topos dedykacyjny ma na celu pozyskanie przychylności odbiorców poprzez wskazanie na związki autora z osobami powszechnie cenionymi i znanymi. Skuteczność tego toposu opiera się więc na autorytecie osoby, która jest adresatem dedykacji.
Do toposu dedykacyjnego należą też odwołania do istot nadprzyrodzonych, ojczyzny czy wartości moralnych. Formuły tego typu mają za zadanie pozyskiwać życzliwość poprzez wskazanie na wspólnotę wartości i przekonań.
W toposie dedykacyjnym używa się terminologii religijnej. Stosuje się słowa poświęcenie czy ofiarowanie (dicare, dedicare, consecrare, vovere). Cyceron dedykował większość swych dzieł przyjaciołom lub powszechnie znanym osobom publicznym, przyrównując ten gest do ofiary religijnej. Stacjusz posłał swemu przyjacielowi dzieło z okazji jego wyzdrowienia i porównał to wprost do składania ofiary bogom.