Zygmunt Markowski (ur. 28 kwietnia 1872 we Lwowie, zm. 13 września 1951 we Wrocławiu) – polski patolog, lekarz chorób wewnętrznych, wykładowca akademicki.
Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego i Anieli z Heimrothów. Był starszym bratem Józefa Antoniego, anatoma i antropologa. Po ukończeniu Gimnazjum św. Jacka w Krakowie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, a następnie powrócił do Lwowa, gdzie kontynuował naukę na Akademii Medycyny Weterynaryjnej (AMW). Po jej ukończeniu w 1895 i uzyskaniu dyplomu lekarza weterynarii rozpoczął pracę w Zakładzie Anatomii Opisowej AMW. Odbył studia doktoranckie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i uzyskał tam w 1908 tytuł doktora wszech nauk lekarskich, uzupełniał wiedzę na Uniwersytecie w Bernie oraz na Uniwersytecie w Berlinie. Po powrocie do Lwowa odbył staż w terenie i w 1910 został docentem, a następnie uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego w dziedzinie patologii i terapii weterynaryjnych chorób wewnętrznych. Z czasem jego profesura objęła również zwierzęce choroby zakaźne, powierzono mu również kierowanie Kliniką Chorób Wewnętrznych i Zakaźnych AMW, równocześnie do 1914 pracował jako konsultant Towarzystwa Rolniczego na Podolu.