Diagnostyka wątroby obejmuje aktywność transaminaz, stężenie bilirubiny, badania koagulologiczne, stężenia kreatyniny i glukozy, wskazane jest także oznaczenie jonogramu, gazometrii krwi tętniczej i morfologii.
Leczenie zatrucia polega przede wszystkim na usunięciu toksyn z przewodu pokarmowego przed wchłonięciem ich do krwi (we wczesnej fazie zatrucia), wykonywane w procedurze płukaniu żołądka – uzyskany materiał należy zabezpieczyć do badania mykologicznego. W późniejszych fazach stosuje się ochronę komórek wątroby przed amatoksyną i usuwanie jej z krwi oraz tkanek za pomocą węgla aktywowanego, który zaleca się podawać w dawce (12,5 mg/kg m.c.) co 3 h przez co najmniej 3 dni, doustnie lub przez sondę żołądkową. Dalsze leczenie obejmuje wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych, leczenie niewydolności wątroby, w przypadku krwawienia uzupełnia czynniki krzepnięcia, a w przypadku uszkodzenia nerek stosuje się dializę. W skrajnych przypadkach wykonuje się przeszczep wątroby.
Lekami powszechnie stosowanymi w zatruciu muchomorem sromotnikowym są benzylopenicylina, silimaryna i n-acetylocysteina.
Przypisy Dzwolak W., Bezpieczne grzybobranie [w:] Przegląd gastronomiczny nr 9/15, wyd. SIGMA-NOT, ISSN 0033-2119
Kategoria:Zatrucia