thumb|240px|Epitafium Jakuba Ferdynanda Bogusławskiego w kościele na Powązkach Jakub Ferdynand Bogusławski (ur. 30 maja 1759 w Brześciu Litewskim, zm. 21 lipca 1819 w Warszawie) – polski oficer, powstaniec kościuszkowski, legionista, oficer armii Księstwa Warszawskiego, pułkownik Korpusu Weteranów Królestwa Polskiego, znany z niepospolitej odwagi i wsławiony wieloma pojedynkami, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Kariera wojskowa Uczestniczył w wojnie polsko-rosyjskiej 1792 (m.in. bitwy pod Zieleńcami i Dubienką), powstaniu kościuszkowskim 1794 (m.in. obrona Warszawy i bitwa pod Bydgoszczą). Po upadku państwa polskiego znalazł się w 1795 na emigracji. Był oficerem armii francuskiej, służył w latach 1797–1801 w Legionach polskich we Włoszech, 1803 walczył na San Domingo, 1804–07 w Pierwszej Półbrygadzie Polskiej we Włoszech. Od 1807 był w wojsku Księstwa Warszawskiego. Uczestniczył w kampanii 1809 (pod Radzyminem i Sandomierzem), w kampanii 1812 odznaczył się pod Borysowem. Został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojskowego Księstwa Warszawskiego. Wykaz służby wojskowej Jakuba Ferdynanda Bogusławskiego znajduje się na epitafium na ścianie kościoła parafialnego św. Karola Boromeusza na Powązkach w Warszawie.