Zazwyczaj, podczas działania systemu, część sterty jest używana przez pracujące procesy, podczas gdy pozostała część jest wolna i to właśnie ona zostanie zaalokowana, gdy pojawi się żądanie.
Niestety, w procesie alokacji pamięci pojawia się kilka problemów. Jednym z nich jest zjawisko fragmentacji zewnętrznej. Jest ona związana z występowaniem wielu małych kawałków wolnej pamięci, pomiędzy obszarami już zaalokowanymi. Może się zatem zdarzyć sytuacja, w której łączna ilość wolnej pamięci byłaby wystarczająca na zaspokojenie żądania, jednak nie jest możliwy przydział spójnego kawałka pamięci o żądanej wielkości. W przypadku występowania fragmentacji zewnętrznej, konieczne staje się scalanie wolnych obszarów pamięci. Scalanie takie nazywane jest kompaktyfikacją lub upakowaniemKrzysztof Stencel. Systemy operacyjne, Wydawnictwo PJWSTK, Warszawa 2004, s. 101–102..
Strategie przydziału pamięci Istnieją różne strategie wybierania, z którego obszaru przydzielić pamięć procesowi, który jej żąda.
Pierwsze dopasowanie Najprostsza możliwa strategia: wybierany jest pierwszy napotkany obszar, którego wielkość jest wystarczająca, aby zaspokoić żądanie procesuKrzysztof Stencel. Systemy operacyjne, Wydawnictwo PJWSTK, Warszawa 2004, s. 102..